مصاحبه کیم جی وون؛ از زبان جهانی سینما تا عضویت آکادمی

به گزارش سینما شارپ، مصاحبه کیم جی وون (Kim Jee-woon) در جریان جشنواره فیلم کره‌ای لس‌آنجلس به جایگاه جهانی سینمای کره پرداخت. او معتقد است سینما زبانی مشترک دارد و داستان‌های کاملاً کره‌ای نیز می‌توانند با مخاطبان سراسر جهان ارتباط برقرار کنند.

برگزاری نخستین دوره جشنواره فیلم کره‌ای در لس‌آنجلس ابتدا با پرسش‌هایی همراه بود. ایده نمایش سینمای کره در قلب هالیوود جذاب به نظر می‌رسید، اما میزان استقبال سینماگران و مخاطبان محلی مشخص نبود.

خبر حضور کیم جی وون انتظارها را برای این رویداد افزایش داد. او از مهم‌ترین فیلمسازان کره جنوبی است و آثاری در ژانرهای مختلف در کارنامه خود دارد.

تار عنکبوت (Cobweb) محصول ۲۰۲۳، عصر سایه‌ها (The Age of Shadows) محصول ۲۰۱۶ و من اهریمن را دیدم (I Saw the Devil) محصول ۲۰۱۰ از آثار او هستند.

خوب، بد، عجیب (The Good, the Bad, the Weird) محصول ۲۰۰۸ و یک زندگی تلخ و شیرین (A Bittersweet Life) محصول ۲۰۰۵ نیز در کارنامه او قرار دارند.

داستان دو خواهر (A Tale of Two Sisters) محصول ۲۰۰۳ و پادشاه خطاکار (The Foul King) محصول ۲۰۰۰ از دیگر آثار این کارگردان هستند.

مصاحبه کیم جی وون درباره جهانی‌شدن سینمای کره

کیم جی وون در ۲۶ سپتامبر پیش از گفت‌وگو با مخاطبان فیلم داستان دو خواهر در Harmony Gold Preview House لس‌آنجلس با یونهاپ صحبت کرد.

او گفت این جشنواره فرصتی برای معرفی فرهنگ کره در کشوری دیگر است. به باورش، اگر برگزارکنندگان می‌خواهند رویداد به دوره‌های دوم و سوم برسد، باید سال نخست را قدرتمند آغاز کنند.

کیم جی وون افزود اگر حضورش حتی اندکی به این هدف کمک کند، دوست داشته در جشنواره مشارکت داشته باشد.

او همچنین ریشه موج جهانی امروز محتوای کره‌ای را تا حدی در سینمای این کشور می‌بیند. به گفته او، از اواخر دهه ۱۹۹۰ و دهه ۲۰۰۰ تعداد زیادی فیلم ژانری و سینمایی در کره شکل گرفتند.

این آثار به‌تدریج توجه مخاطبان خارجی را جلب کردند. کیم جی وون معتقد است این مسیر سرانجام به محبوبیت جهانی امروز محتوای کره‌ای رسیده و نوعی جهان مشترک ایجاد کرده است.

در مصاحبه کیم جی وون از او پرسیدند آیا هنگام ساخت فیلم، مخاطبان جهانی را نیز در نظر می‌گیرد. او گفت گاهی به امکان ارتباط اثر با تماشاگران خارج از کره فکر می‌کند.

بااین‌حال، این کارگردان تأکید کرد هرگز چنین دغدغه‌ای را به شکلی جدی و مستقیم وارد فرآیند ساخت آثارش نکرده است.

قدرت داستان‌های بومی برای مخاطبان جهان

کیم جی وون ماهیت دراماتیک و ژانری سینما را شبیه یک زبان مشترک جهانی می‌داند. او برای توضیح این نگاه به نمونه‌هایی از فرهنگ معاصر کره اشاره کرد.

رمان‌های هان کانگ (Han Kang)، وب‌تون‌ها، انگل (Parasite) و عشق ممکن (Possible Love) از نمونه‌هایی بودند که او نام برد. از نگاه او، همه این آثار داستان‌هایی اساساً کره‌ای دارند.

این کارگردان معتقد است خود این داستان‌ها قدرت کافی برای ارتباط با مخاطبان را دارند. او همچنین گفت اگر سازندگان روی کیفیت نهایی تمرکز کنند، یک فیلم کره‌ای می‌تواند به اثری جهانی تبدیل شود.

این دیدگاه بخش مهمی از مصاحبه کیم جی وون در لس‌آنجلس را تشکیل داد. او برای رسیدن به مخاطب بین‌المللی، بر تغییر هویت داستان‌های بومی تأکید نکرد.

در عوض، کیفیت ساخت و قدرت خود روایت را عامل اصلی ارتباط می‌داند.

جشنواره فیلم کره‌ای لس‌آنجلس همچنین فرصت تازه‌ای برای نمایش دوباره برخی آثار قدیمی او فراهم کرد. داستان دو خواهر و خوب، بد، عجیب پس از سال‌ها بار دیگر مقابل مخاطبان لس‌آنجلس قرار گرفتند.

عضویت در آکادمی و معیار انتخاب فیلم‌ها

آکادمی علوم و هنرهای سینما (Academy of Motion Picture Arts and Sciences) امسال از کیم جی وون برای عضویت دعوت کرد. این عضویت به او امکان رأی‌دادن در فرآیند جوایز آکادمی را می‌دهد.

کیم جی وون گفت حق رأی آکادمی نه نوعی قدرت است و نه موضوعی برای فخرفروشی. او آن را فرصتی کوچک برای کمک به یافتن آثار خوب می‌بیند.

این کارگردان توضیح داد احتمالاً بیشتر جذب فیلم‌هایی می‌شود که زبان و بیان مخصوص خودشان را دارند. از نگاه او، بعضی آثار خیلی سریع نشان می‌دهند فیلمساز قصد انجام کاری تازه را داشته است.

چنین فیلم‌هایی می‌توانند او را درگیر خود کنند و احتمالاً رأی او نیز به سمت همین آثار خواهد رفت.

در پایان مصاحبه کیم جی وون از او خواستند تنها یک فیلم از میان آثار خودش به مخاطبان لس‌آنجلس پیشنهاد کند. او از انتخاب یک اثر مشخص خودداری کرد.

کیم جی وون گفت همیشه معتقد بوده اثر واحدی به‌عنوان نماینده کامل کارنامه‌اش ندارد. از نگاه او، همین موضوع به این معناست که هر یک از فیلم‌هایش می‌توانند اثری شاخص در کارنامه او باشند.

او تأکید کرد مخاطب در هرکدام از آثارش می‌تواند ویژگی‌ها و فضای خاصی را پیدا کند که به سبک شخصی او تعلق دارند.