نقد انیمیشن جزیره فراموششده؛ جشن پرانرژی فرهنگ عامه فیلیپین
اثر تازه دریمورکس با ترکیب اسطورههای فیلیپینی، سبکهای بصری متنوع و دوستی عاطفی شخصیتهای اصلی، تجربهای پرهیجان و متفاوت ارائه میدهد.
به گزارش سینما شارپ، انیمیشن جزیره فراموششده (Forgotten Island) اثری پرجنبوجوش و عاطفی است که فرهنگ عامه فیلیپین را به مرکز داستان میآورد. داستان درباره دو دوست صمیمی است که در جهان اسرارآمیز ناکالی گرفتار میشوند. راه فرار آنها ممکن است تمام خاطرات مشترکشان را از بین ببرد.
منتقد در سال ۲۰۲۴ با تماشای ربات وحشی (The Wild Robot) در جشنواره فیلم تورنتو متوجه تغییر بزرگ در رویکرد بصری دریمورکس شد. این استودیو با الهام از آثاری مانند مرد عنکبوتی: در میان دنیای عنکبوتی (Spider-Man: Across the Spider-Verse)، بیش از گذشته سراغ جسارت بصری و احساسات عمیق رفت.
اگر ربات وحشی آغاز این مسیر تازه بود، جزیره فراموششده سرعت آن را چند برابر میکند. فیلم از همان ابتدا انرژی زیادی دارد و تقریباً هیچ فرصتی برای آرامشدن به مخاطب نمیدهد.
سالن نمایش هنگام اکران مورد بررسی کاملاً پر بود. حتی بعضی کودکان کوچک روی پای والدین خود نشسته بودند تا دیگر تماشاگران بتوانند از صندلیها استفاده کنند.
بخش عمده تماشاگران را مخاطبان فیلیپینی تشکیل میدادند. منتقد مینویسد در همان لحظات نخست متوجه شد فقط یک فیلم تماشا نمیکند، بلکه در یک رویداد فرهنگی حضور دارد. هیجان تماشاگران نیز فضای سالن را کاملاً تحت تأثیر قرار داده بود.
انیمیشن جزیره فراموششده و سفر به دنیای ناکالی
داستان در فیلیپین دهه ۱۹۹۰ جریان دارد و روی جو با صداپیشگی اچ.ای.آر. (H.E.R.) و رایسا با صدای لیزا سوبرانو (Liza Soberano) تمرکز میکند. این دو از دوران نوجوانی دوستانی جدانشدنی بودهاند.
جو و رایسا از طریق یک دروازه وارد جزیره ناکالی میشوند. نام این سرزمین از واژه ناکالیموتان گرفته شده و موجودات اسرارآمیز فرهنگ عامه فیلیپین در آن زندگی میکنند.
ناکالی ویژگی خطرناکی دارد؛ انسانهایی که وارد این جزیره میشوند، بهتدریج خاطرات خود را از دست میدهند. زندگی جو و رایسا نیز چنان به یکدیگر پیوند خورده که بخش بزرگی از خاطراتشان مشترک است.
وقتی همین خاطرات در معرض نابودی قرار میگیرند، آنها باید برای فرار از جزیره با یکدیگر همکاری کنند. گروهی نامتعارف از ساکنان ناکالی نیز در این مسیر به آنها میپیوندند.
مهمترین ویژگی فیلم در همان دقایق ابتدایی، انرژی بیپایان آن است. داستان با سرعت از یک لحظه به لحظه دیگر حرکت میکند و بهندرت برای استراحت توقف دارد.
فیلم پیوسته شوخیهای تازه، تصاویر چشمگیر و ارجاعاتی به تجربه زندگی فیلیپینیها در دهه ۱۹۹۰ ارائه میدهد. نتیجه به رؤیایی تبآلود و سرشار از نوستالژی شباهت دارد.
واکنش تماشاگران نیز این ویژگی را تقویت میکرد. بسیاری از مخاطبان به ارجاعات فرهنگی واکنش نشان میدادند و هیجان آنها در طول نمایش بهوضوح دیده میشد.
یکی از دوستان منتقد پیشتر فیلم را نسخه فانتزی و انیمیشنی خماری (The Hangover) توصیف کرده بود. این مقایسه با ساختار داستان نیز هماهنگی زیادی دارد.
جو و رایسا برای بهیادآوردن نخستین شب پرماجرای خود در ناکالی، مسیر همان شب را دوباره طی میکنند. آنها امیدوارند بازسازی اتفاقات گذشته، راه بازگشت به خانه را نشان دهد.
راو (Raww) با صدای دیو فرانکو (Dave Franco) راهنمای آنها در جزیره است. این سگینهگرگ در شب مورد نظر نیز همراه آنها مهمانی گرفته بود.
شخصیتهای بیشتری در طول مسیر به گروه اضافه میشوند. یکی از آنها بونگی تیاناک با صدای جو کوی (Jo Koy) است؛ نوزادی شیطانی که ۲۰۰ سال عمر دارد.
شاهزاده مرمان با صدای کوین مککان (Kevin McCann) نیز به گروه میپیوندد. او یک مرد دریایی بسیار خوشچهره و پرادعاست که ستارههای دریایی پرتحرکی روی سینه خود دارد.
صداپیشگی پرانرژی و موجودات اساطیری فیلیپین
تقریباً تمام صداپیشگان فیلم با انرژی بسیار بالایی نقشهای خود را اجرا میکنند. سرعت و هیجان اجرای آنها با ریتم پرشتاب انیمیشن هماهنگی دارد.
اچ.ای.آر. ترکیبی از جسارت و بازیگوشی را به شخصیت جو میآورد. اجرای او چنان پرانرژی است که میتوان فضای پرهرجومرج جلسات ضبط را تصور کرد.
لیزا سوبرانو در مقابل، شادی و نوعی آرامش آگاهانه را وارد شخصیت رایسا میکند. تفاوت میان این دو اجرا به رابطه شخصیتهای اصلی تنوع میدهد.
دیو فرانکو نیز با تمام توان شخصیت راو را اجرا میکند. بازی او انرژی تولهسگی را دارد که قرار است خوراکی محبوبش را دریافت کند.
بااینحال، اجرای فرانکو فقط به شوخی محدود نمیماند. راو در طول ماجراجویی ابعاد بیشتری پیدا میکند و صمیمیت غیرمنتظرهای وارد شخصیتش میشود.
جنی اسلیت (Jenny Slate) نیز در نقش باتیبا عملکرد برجستهای دارد. این شخصیت یک شیطان نفوذکننده به رؤیاهاست که از فرهنگ عامه ایلوکانو الهام میگیرد.
اسلیت باتیبا را مانند دوستی دروغین بازی میکند که با ظاهری مهربان به قربانی نزدیک میشود. همین تضاد شخصیت او را آزاردهندهتر میکند.
لیا سالونگا (Lea Salonga) صداپیشه مانانانگال است؛ موجودی اساطیری که شباهتهایی با خونآشامهای اروپایی دارد. این موجود میتواند نیمه بالایی بدن خود را از نیمه پایینی جدا کند.
سالونگا خشونت و ترس زیادی به شخصیت شرور کابوسوار فیلم میدهد. مانانانگال یکی از چشمگیرترین و ترسناکترین موجوداتی است که منتقد در یک فیلم انیمیشنی دیده است.
هر حضور این شخصیت فرصتی برای نمایش توانایی تیم انیمیشن فراهم میکند. سازندگان از طراحی، حرکت و فضای پیرامون مانانانگال برای ساخت حالوهوایی کاملاً متفاوت استفاده میکنند.
جلوههای بصری و فرهنگ عامه فیلیپین در جزیره فراموششده
از نظر منتقد، جزیره فراموششده بهترین انیمیشن CGI از زمان مرد عنکبوتی: در میان دنیای عنکبوتی است. فیلم تأثیر انیمه را پنهان نمیکند و با افتخار آن را در سبک بصری خود نشان میدهد.
سازندگان در طول سفر شخصیتها مرتب سبکهای هنری تازهای معرفی میکنند. هر ورود به منطقهای ناشناخته، ظاهر جدیدی به فیلم میدهد و کنجکاوی برای غافلگیری بعدی را افزایش میدهد.
تنوع رنگها نیز یکی از برجستهترین ویژگیهای اثر است. فیلم از طیف گستردهای از رنگهای درخشان استفاده میکند و پیوسته تصاویر متفاوتی مقابل مخاطب قرار میدهد.
بااینحال، جزیره فراموششده فقط یک نمایش بصری نیست. داستان در کنار همه انرژی و شوخیها، سفری عاطفی درباره دوستی و شکنندگی حافظه ارائه میدهد.
رابطه جو و رایسا هسته احساسی فیلم را شکل میدهد. داستان نشان میدهد از دست دادن خاطرات مشترک چگونه میتواند بخشی از هویت و ارتباط میان دو نفر را تهدید کند.
این نگاه به حافظه، فیلم را از یک ماجراجویی فانتزی ساده فراتر میبرد. مخاطب علاوه بر موجودات عجیب و تصاویر رنگارنگ، با ترس از فراموشکردن مهمترین بخشهای زندگی روبهرو میشود.
سال جاری آثار انیمیشنی قدرتمندی داشته و منتقد جزیره فراموششده را یکی دیگر از نمونههای موفق این دوره میداند. از نگاه او، فیلم تقریباً در تمام بخشهای اصلی عملکرد بسیار خوبی دارد.
در نهایت، جزیره فراموششده یک سفر جادهای اساطیری در جهانی است که شباهت چندانی به آثار آشنای این ژانر ندارد. فیلم با انرژی مهارنشدنی، تصاویر خلاقانه و فرهنگ عامه فیلیپین، هویت کاملاً مشخص خود را پیدا میکند.
