فیلم اتاق‌های پشتی از نگاه کارگردانش یک پروژه ترسناک نیست

به گزارش سینما شارپ، فیلم اتاق‌های پشتی (Backrooms) با وجود شهرت گسترده به‌عنوان اثری ترسناک، از نگاه کین پارسونز (Kane Parsons) متعلق به این ژانر نیست. این فیلم ۴۰۰ میلیون دلاری از مجموعه اینترنتی او سرچشمه می‌گیرد که محتوای ترسناک «کریپی‌پاستا» الهام‌بخش آن بود.

پارسونز روز شنبه در نشست زوریخ توضیح داد که هنگام ساخت فیلم، رویکرد یک اثر ترسناک را دنبال نکرده است. او گفت اساساً اتاق‌های پشتی را یک پروژه ترسناک نمی‌بیند.

به گفته پارسونز، استفاده از این برچسب بیشتر ساده‌ترین مسیر برای بازاریابی فیلم بوده است. او معتقد است مخاطبان نیز با چنین چارچوبی راحت‌تر می‌توانند اثر را دسته‌بندی کنند.

او گفت: «من آن را مثل یک فیلم ترسناک کارگردانی نکردم. این اثر را یک پروژه ترسناک نمی‌بینم.»

پارسونز اضافه کرد که بازاریابی به‌طور طبیعی فیلم را در این مسیر قرار داده است. از نگاه او، برچسب ترسناک بیشتر یک ابزار آشنا برای معرفی اثر به مخاطبان محسوب می‌شود.

کین پارسونز می‌خواهد از برچسب‌های ژانری فاصله بگیرد

پارسونز پذیرفت که A24 احتمالاً از شنیدن چنین اظهاراتی خوشحال نخواهد شد. این شرکت اقتباس سینمایی مجموعه اینترنتی را پیش برد و توزیع فیلم را نیز بر عهده داشت.

بااین‌حال، کارگردان فیلم اتاق‌های پشتی امیدوار است در آینده کمتر با چنین چارچوب‌هایی روبه‌رو شود. او قصد دارد تا حد ممکن نسبت به برچسب‌های ژانری بی‌اعتنا بماند.

پارسونز گفت اکنون در پروژه‌های آینده کنترل خلاقانه بیشتری در اختیار دارد. به همین دلیل، انتظار دارد چنین ساختارهایی در ادامه فعالیت حرفه‌ای او فشار کمتری ایجاد کنند.

این صحبت‌ها در پنلی درباره رشد ۴.۷ میلیارد دلاری گیشه آمریکا در تابستان مطرح شدند. چند چهره مهم صنعت سینما نیز همراه او در این نشست حضور داشتند.

بیل کرامر (Bill Kramer)، مدیرعامل آکادمی علوم و هنرهای سینمایی، یکی از اعضای پنل بود. رابی برنر (Robbie Brenner)، رئیس و مدیر ارشد محتوای Mattel Studios و تهیه‌کننده باربی، نیز حضور داشت.

مایکل بارکر (Michael Barker)، یکی از مدیران Sony Pictures Classics، دیگر عضو این گفت‌وگو بود. پرسشی از میان حاضران بحث درباره دسته‌بندی اتاق‌های پشتی به‌عنوان فیلم ترسناک را آغاز کرد.

فرد پرسش‌کننده گفت هالیوود معمولاً فیلم‌ها، کارگردانان و بازیگران را در دسته‌های مشخص قرار می‌دهد. او افزود که فیلم را دو بار دیده و قصد دارد همان شب برای بار سوم آن را تماشا کند.

این مخاطب گفت قرارگرفتن فیلم اتاق‌های پشتی در دسته آثار ترسناک حتی برایش آزاردهنده است. از نظر او، چنین برچسبی ممکن است بخشی از مخاطبان علاقه‌مند به جنبه‌های دیگر فیلم را از تماشای آن منصرف کند.

او همچنین معتقد بود فیلم حال‌وهوایی نزدیک به آثار دیوید لینچ (David Lynch) دارد. سپس از پارسونز پرسید آیا نگران گرفتارشدن در دسته سینمای ترسناک است یا خیر.

موفقیت اتاق‌های پشتی نشانه تغییر رفتار مخاطبان سینما

کرامر، برنر و بارکر همگی نقش اتاق‌های پشتی را در رشد دوباره گیشه برجسته دانستند. آن‌ها همچنین از فیلم وسواس (Obsession) نام بردند که آن نیز از فضای یوتیوب شکل گرفته است.

کرامر فیلم را نمونه‌ای قابل توجه از تغییرات صنعت سینما توصیف کرد. او گفت جامعه طرفداران پارسونز از یوتیوب به سالن‌های سینما منتقل شدند.

به گفته کرامر، جوانان همچنان می‌خواهند به سینما بروند. او تأکید کرد که جوامع هواداری تغییر می‌کنند و رسانه‌های مختلف می‌توانند یکدیگر را تقویت کنند.

از نگاه او، اکران سینمایی می‌تواند جامعه هواداری ایجاد کند و یوتیوب نیز می‌تواند مخاطب را به سالن سینما هدایت کند. کرامر این ارتباط را یکی از مهم‌ترین درس‌های تابستان دانست.

او گفت چنین اتفاقی امید زیادی برای آینده صنعت سینما ایجاد می‌کند. موفقیت فیلم اتاق‌های پشتی نیز برای او نمونه روشنی از همین ارتباط میان فضای آنلاین و نمایش سینمایی است.

بارکر موفقیت گیشه‌ای این فیلم را نشانه تغییری گسترده‌تر در صنعت دانست. او برای توضیح دیدگاهش به نقاط عطف تاریخی سینما اشاره کرد.

بارکر گفت زمانی که ۱۵ سال داشت، ایزی رایدر (Easy Rider) در دوران جنگ ویتنام و ریاست‌جمهوری یک رئیس‌جمهور راست‌گرا روی پرده رفت. فیلم به گفته او با جوانان آن دوره ارتباط قدرتمندی برقرار کرد.

واکنش گسترده مخاطبان در نهایت روی نوع فیلم‌هایی که پس از آن ساخته شدند نیز تأثیر گذاشت. بارکر معتقد است صنعت سینما در تابستان امسال دوباره با لحظه‌ای مشابه روبه‌رو شده است.

او وسواس و اتاق‌های پشتی را دو نمونه این تغییر معرفی کرد. از نگاه بارکر، پرسش مهم این است که چه عناصری در این آثار با وضعیت فعلی جامعه ارتباط برقرار می‌کنند.

او اضافه کرد بعضی از این عناصر بسیار ترسناک هستند. بارکر در نهایت تأکید کرد که صنعت سینما بدون تردید در یکی از همین دوره‌های گذار قرار دارد.

تأثیر یوتیوب و تجربه جمعی بر گیشه سینما

بارکر همچنین به تأثیر همه‌گیری و گسترش پلتفرم‌های استریم اشاره کرد. به گفته او، این تحولات باعث شدند مخاطبان نوجوان و افراد ۲۰ تا ۳۰ ساله با طیف وسیع‌تری از آثار سینمایی روبه‌رو شوند.

برنر موفقیت اتاق‌های پشتی و وسواس را نشانه دیگری از علاقه مردم به تجربه جمعی سینما دانست. او از وسعت موفقیت گیشه‌ای این دو فیلم ابراز شگفتی کرد.

برنر گفت نحوه تسلط این آثار بر گیشه تماشایی بوده است. از نگاه او، مردم هنوز واقعاً می‌خواهند برای تماشای فیلم به سالن‌های سینما بروند.

او افزود مخاطبان به دنبال حس اجتماع و تجربه‌ای مشترک هستند. آن‌ها می‌خواهند صدای نفس‌کشیدن و خندیدن دیگران را بشنوند و احساسات خود را کنار یکدیگر تجربه کنند.

برنر سینما و حضور در سالن را تجربه‌ای بسیار قدرتمند توصیف کرد. او سپس مستقیماً خطاب به پارسونز گفت وضعیت گیشه زنده و سالم است و کاری که او انجام می‌دهد را تحسین کرد.

در مجموع، اظهارات کین پارسونز نشان می‌دهد موفقیت تجاری فیلم لزوماً برداشت او از هویت هنری اثر را تغییر نداده است. او همچنان ترجیح می‌دهد اتاق‌های پشتی را خارج از یک برچسب ژانری مشخص ببیند.