آنا پاکوین و ملیسا گیلبرت خواستار حمایت از بازیگران کودک شدند

به گزارش سینما شارپ، آنا پاکوین (Anna Paquin)، کریستی کارلسون رومانو (Christy Carlson Romano) و ملیسا گیلبرت (Melissa Gilbert) پس از مرگ هیدن پنیتیر (Hayden Panettiere)، میشل تراختنبرگ (Michelle Trachtenberg) و دیوی چیس (Daveigh Chase)، از هالیوود خواستند حمایت مؤثرتری از بازیگران کودک داشته باشد. هر سه بازیگر خود فعالیت حرفه‌ای را از دوران کودکی آغاز کرده‌اند.

پنیتیر یکشنبه گذشته در ۳۶ سالگی درگذشت. تراختنبرگ در فوریه ۲۰۲۵ و در ۳۹ سالگی جان باخت و چیس نیز در ژوئیه و در ۳۵ سالگی درگذشت.

پاکوین در پیامی که جمعه منتشر کرد، مدعی شد زندگی دشوار و مرگ زودهنگام شماری از ستاره‌های زن سابق کودک را نمی‌توان صرفاً تصادفی دانست؛ به‌خصوص افرادی که در سنین پایین با جنسی‌سازی رسانه‌ای روبه‌رو شده‌اند. او معتقد است سازوکارهای حمایتی صنعت سرگرمی، برخلاف ظاهر مناسبشان، نتوانسته‌اند آن‌گونه که باید از این کودکان محافظت کنند.

پاکوین از بازیگران سابق کودک خواست در صورت نیاز مستقیماً با او تماس بگیرند و تأکید کرد تجربه‌هایشان را باور خواهد کرد و کنار آن‌ها خواهد ایستاد. به اعتقاد او، حمایت متقابل می‌تواند صحبت‌کردن علنی درباره تجربه‌های آسیب‌زا را کمتر هراس‌آور کند.

این بازیگر در پیام دیگری توضیح داد که در بزرگسالی با پروژه‌هایی همکاری کرده که رفاه و سلامت روان بازیگران نوجوان را با دقت بالایی مدیریت کرده‌اند؛ به‌خصوص هنگام تولید آثاری با محتوای سنگین. او معتقد است می‌توان هم داستان‌های پیچیده و ناراحت‌کننده روایت کرد و هم حمایت همه‌جانبه از کودکان حاضر در صحنه را در اولویت قرار داد.

پاکوین در ۱۱ سالگی با نخستین فیلم خود، پیانو (The Piano) محصول ۱۹۹۳، به شهرت رسید و جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را دریافت کرد. او بعدها با سریال خون حقیقی (True Blood) نیز شناخته شد.

کریستی کارلسون رومانو نیز در مقاله‌ای، آثار شهرت دوران کودکی را از نظر فشارهای تکرارشونده با انسفالوپاتی مزمن ناشی از ضربه مقایسه کرد. او تأکید کرد این مقایسه یک تشخیص پزشکی نیست و صرفاً روشی برای توضیح تأثیر مداوم فشار، قضاوت عمومی، طردشدن، خواسته‌های بزرگسالان و نابودی حریم خصوصی در دوران کودکی است.

به گفته رومانو، جامعه نمی‌داند با بازیگران سابق کودک چگونه برخورد کند. مردم زمانی که احساس حمایت دارند، آن‌ها را کودک می‌بینند؛ صنعت هنگام کسب درآمد با آن‌ها مانند افراد حرفه‌ای رفتار می‌کند و وقتی نشانه‌های آسیب‌های ناشی از هر دو وضعیت ظاهر می‌شوند، آنان را چهره‌هایی لوس و ناسپاس می‌خواند.

رومانو معتقد است برای ورزش کودکان، زبان و قواعد مشخصی درباره ضربه مغزی، تجهیزات محافظتی و نگرانی والدین وجود دارد، اما برای پیامدهای روانی شهرت زودهنگام چارچوب مشابهی شکل نگرفته است. او همچنین انتقاد کرد که نیازهای روانی هنرمندان خردسال، با وجود نقش مهم کارشان در یکی از سودآورترین صنایع داستان‌گویی جهان، اغلب مزاحم یا بی‌اهمیت تلقی می‌شود.

رومانو در کودکی در فیلم همه می‌گویند دوستت دارم (Everyone Says I Love You) محصول ۱۹۹۶ بازی کرد. او بعدها با سریال ایون استیونز (Even Stevens) به یکی از ستاره‌های نوجوان دیزنی تبدیل شد و صداپیشگی شخصیت اصلی کیم پاسیبل (Kim Possible) را نیز انجام داد.

ملیسا گیلبرت نیز در نوشته‌ای مفصل پرسید چرا پنیتیر، تراختنبرگ و چیس با وجود استعداد و انرژی فراوان، در چنین سن پایینی از دنیا رفته‌اند. گیلبرت فعالیت حرفه‌ای خود را از کودکی آغاز کرد و در ۹ سالگی نقش لورا اینگلز وایلدر (Laura Ingalls Wilder) را در سریال خانه کوچک در چمنزار (Little House on the Prairie) به دست آورد؛ نقشی که از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۳ ایفا کرد.

گیلبرت گفت پنیتیر را شخصاً نمی‌شناخته و همکاری کوتاهی با تراختنبرگ و چیس داشته است، اما مرگ آن‌ها را موضوعی شخصی می‌داند. او بازیگران زن سابق کودک را اعضای یک جامعه مشترک توصیف کرد که مرگ هر عضو بر دیگران نیز اثر می‌گذارد.

به باور گیلبرت، صنعت سرگرمی سال‌هاست با اتهام استفاده، سوءاستفاده، بهره‌کشی و سپس کنارگذاشتن جوان‌ترین بازیگران خود روبه‌رو است و این وضعیت در حال وخیم‌ترشدن است. او از سکوت اتحادیه‌های حرفه‌ای، نبود خشم عمومی، کمبود مقررات و ضعف حفاظت از حریم خصوصی انتقاد کرد.

گیلبرت معتقد است پس از مرگ هر بازیگر سابق کودک، بحث‌هایی درباره لزوم اصلاح شرایط شکل می‌گیرد، اما بدون اقدامی واقعی فراموش می‌شود تا حادثه بعدی رخ دهد. او اعتیاد، اختلال خانوادگی و اختلال استرس پس از سانحه را مشکلاتی واقعی دانست که ممکن است به بازیگران برای دسترسی به احساسات عمیق کمک کنند، اما تأکید کرد مواجهه کودکان با چنین آسیب‌هایی باید محدود، محترمانه و همراه با مراقبت جدی باشد.

این اظهارات در حالی مطرح شده که تیموتی باسفیلد (Timothy Busfield)، همسر گیلبرت، در آلبوکرکی نیومکزیکو منتظر برگزاری دادگاه است. او به سوءاستفاده جنسی از کودک در محل تولید سریال خانم نظافتچی (The Cleaning Lady) محصول سابق فاکس و تلویزیون برادران وارنر متهم شده است. باسفیلد این اتهام‌ها را رد کرده و گیلبرت نیز از او دفاع کرده است.

هیدن پنیتیر از چهار سالگی با حضور در مجموعه یک زندگی برای زیستن (One Life to Live) وارد هالیوود شد. او در ۱۰ سالگی نیز در فیلم تایتان‌ها را به یاد آور (Remember the Titans) محصول ۲۰۰۰ بازی کرد.

میشل تراختنبرگ در دوران کودکی در سریال ماجراهای پیت و پیت (The Adventures of Pete & Pete) از شبکه نیکلودئون حضور داشت. او در فیلم هریت جاسوس (Harriet the Spy) محصول ۱۹۹۶ و کارآگاه گجت (Inspector Gadget) محصول ۱۹۹۹ نیز بازی کرد.

دیوی چیس در سال ۲۰۰۲ صداپیشگی لیلو را در انیمیشن لیلو و استیچ (Lilo & Stitch) بر عهده داشت. او همان سال در فیلم ترسناک حلقه (The Ring) نیز ایفای نقش کرد.